راستی سهم زاگرس شمالی ! از طرح حفاظت از تنوع زیستی چقدر است ؟!

گزارش سازمان محیط‌ زیست درباره پروژه حفاظت از تنوع زیستی زاگرس مرکزی

در سال 1992، بزرگ‌ترین نشست رهبران جهان در زمینه محیط‌زیست در کنفرانس سازمان ملل در ریودوژانیرو با نام اجلاس زمین تشکیل شد. در این کنفرانس تعدادی موافقتنامه بین‌المللی و از جمله دو موافقتنامه الزام آور به نام معاهده تغییرات آب و هوایی و معاهده تنوع زیستی امضاء شد. معاهده تنوع زیستی نخستین موافقتنامه جهانی در زمینه حفاظت و بهره‌برداری پایدار از منابع تنوع زیستی به شمار می‌آید.

بیش از 150 کشور سند معاهده تنوع زیستی را در ریودوژانیرو امضا کردند و از آن زمان تا‌کنون سند مذکور توسط 187 کشور امضا شده است. جمهوری اسلامی ایران براساس قانون الحاق مورخ 6/3/1375 مجلس شورای اسلامی به عضویت این کنوانسیون در آمده و سازمان حفاظت محیط‌زیست به‌عنوان مرجع فنی ذی صلاح، پیگیری امور مربوطه را به‌عهده دارد.
اهداف سه گانه کنوانسیون تنوع زیستی عبارتند از:
• حفاظت از منابع تنوع زیستی
• بهره‌برداری پایدار از منابع تنوع زیستی
• تسهیم عادلانه و برابر منافع حاصل از بهره برداری از منابع ژنتیک

رشته کوه زاگرس

سلسله جبال زاگرس در غرب ایران از نزدیکی مرز شمال غربی ایران با ترکیه به موازات عراق و خلیج‌فارس تا سواحل عمان کشیده شده است. این رشته کوه حدود 1500 کیلومتر طول و در عریض‌ترین نقاط حدود 400 کیلومتر پهنا دارد و یک چهارم ایران (حدود 400 هزار کیلومتر مربع) و 16استان کشور را می‌پوشاند. سلسله جبال زاگرس، محل شکل‌گیری برخی از اصیل‌ترین فرهنگ‌ها و شیوه‌های زندگی است.

تنوع زیستی زاگرس مرکزی

سلسله جبال زاگرس مرکزی از نظر تنوع زیستی بسیار غنی است و یکی از مناطق منحصر‌به‌فرد کشور محسوب می‌شود. ناهمواری‌ها و شرایط متنوع آب و هوایی،
تنوع زیستی قابل توجهی را در اکوسیستم‌ها و زیستگاه‌های زاگرس مرکزی موجب گردیده و مأمنی را برای حدود 2000گونه گیاهی، گونه‌های در معرض انقراض و همچنین پستانداران بومی ایجاد کرده است.

وجود تعداد بسیار زیادی از گونه‌های گیاهی و حیوانی که از نظر تجاری حائز اهمیت هستند، به‌وجود‌آمدن تمدن‌های اولیه در این منطقه را موجب گردیده است. در دهه‌های اخیر عواملی نظیر افزایش جمعیت، تحولات سیستم‌های اقتصادی و اجتماعی، منسوخ شدن مدیریت و روش‌های بهره‌برداری از زمین به شیوه سنتی، موجب کاهش تنوع زیستی گردیده و در حال حاضر آن را با تهدید جدی روبه‌رو کرده است.

تعداد گونه‌های گیاهی منطقه حفاظت شده دنا حدود 1250گونه است که معادل 6/15درصد گونه‌های کشور است و بیش از گونه‌های 45 کشور جهان است. تعداد گونه‌های بومی دنا حدود 60 گونه است که از تعداد گونه‌های انحصاری 44 کشور دنیا بیشتر است. به‌عنوان مثال: بلغارستان 53،رومانی 46، اتریش 35، عربستان سعودی 26، انگلستان 16، لهستان 11، سوئد 4، هلند3، نروژ 3، دانمارک 2، بلژیک 1 گونه بومی دارند و فنلاند فاقد گونه بومی است.

ادامه :

http://www.hamshahrionline.ir/News/?id=87197

 

/ 0 نظر / 14 بازدید